پيامبر خواهد بود يعنى توبه راه مستقيمى و دينت مطابق با فطرت است . نكته دوم : « تضمينى » است . يعنى در ضمن آيه فهميده مىشود اى رسول گرامى تو حتماً پيامبرى ودليلت هم اين است كه دينت مطابق با فطرت است ؛ وقتى مطابق با فطرت شد آمدن نبى تشريعى بعد از آن نيازى نيست و نبى تبليغى هم داريم . خصوصيت ديگر جمله « علي صراط مستقيم » اين است كه « علي صراط مستقيم » دو كار انجام مىدهد . در حالى كه نبوت را اثبات مىكند خاتميت را هم اثبات مىنمايد . « علي صراط مستقيم » صفت براى پيامبر است و خبر براى « انك » اما « تنزيل العزيز الرحيم » صفت براى قرآن است . قسم به قرآن كه اين صفت را دارد ؛ « حكيم » است يعنى سراسر محكم و متقن و معارف فلسفى و عرفانى در او نهفته است . قسم به قرآنى كه نازل شده است از طرف عزيز و از طرف رحيم . اين دليل محكمى براى نبوت است توضيح اين جمله اين است كه چه كسى مىتواند براى بشر قانون وضع كند . حق قانونگذارى : آيا غير از خداوند كسى مىتواند براى بشر قانون بياورد ؟ خير . لذا قرآن‌كريم با طمطراق پشت سر هم مىفرمايد : « وَ مَنْ لَمْ يَحْكمْ بِما انْزَلَ الله فَاولئِكَ هُمُ الكافِروُنَ وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما انْزَلَ الله فَاولئِكَ هُمُ الظّالِمُون‌َوَ مَنْ لَمْ يَحكمْ بِما انْزَلَ الله فَاولئِكَ هُمُ الفاسِقُونَ » « 1 » شرايط قانونگذار : قانون اختصاص به ذات ربوبى دارد به چه دليل : الف ) تسلط و مالكيت انحصارى خداوند بر انسان : قانن را كسى مىتواند براى انسان

--> ( 1 ) - سوره مائده آيات 44 و 45 و 47 هر كس به خلاف آنچه خدا فرستاده حكم كند پس آن كس از كفار خواهد بود . ( در آيه ديگر او را ظالم تلقى فرموده و در آيه بعد ، چنين كسى را فاسق مىداند )